Ертеңнен бастап зейнет демалысына шығатын Лариса Мардановнаның колледж қабырғасындағы соңғы сабағы ерекше бір тыныштықпен басталды. Бұл тыныштық — жай ғана үнсіздік емес, жылдар бойы жиналған құрмет пен сағыныштың лебі еді. Аудиторияға баяу қадам басқан ұстаздың жүзінен сабыр мен парасаттың нұры байқалды. Ол бұл қабырғаларға алғаш келген күніндей емес, бірақ дәл сол күндегідей шәкіртке деген ықыласын жоғалтпаған еді.

Сабақ әдеттегідей басталғанымен, әрбір айтылған сөздің салмағы бөлек болды. Лариса Мардановна үшін бұл жай ғана тақырып түсіндіру емес, өмірден алған тәжірибесін, жүрегінде сақталған адамгершілік пен білімге деген адалдықты шәкірттеріне соңғы рет аманат ету сәті еді. Оның үні жұмсақ, бірақ нық; әр сөйлемі ойға жетелеп, көңілге орнықты.

Студенттер де бұл сабақтың өзгеше екенін сезгендей. Олар мұқият тыңдап, әр сөзді жадына тоқуға тырысты. Ұстаз бен шәкірт арасындағы көзге көрінбес, бірақ берік байланыс дәл осы сәтте айқын сезілді. Бұл — жылдар бойы қалыптасқан сенім мен сыйластықтың жемісі болатын.

Сабақ соңында Лариса Мардановна әдеттегіше асықпады. Аудиторияға бір сәт үнсіз қарап тұрып, жылы жымиыспен:

Білім — адамға серік, ал адамгершілік — оның бағыты, — деді.

Осы бір қарапайым сөздер оның бүкіл ұстаздық ғұмырының түйіні іспетті еді.

Ол аудиториядан шыққанда, артында тек бос парталар емес, санасына білім, жүрегіне із қалдырған шәкірттерінің алғысы мен құрметі қалды. Колледж үшін бұл бір дәуірдің аяқталуы болса, Лариса Мардановна үшін — еңбегімен өрілген жарқын жолдың заңды жалғасы еді.